Նորիցերգում, մորմոքումէ

ԱստվածայինԿոմիտասը:

Կախարդումէումոգումէ

ԱստվածայինԿոմիտասը...

Ամենասուրբդունահատակ,

Ամենահա՜յր, ամենահա՜յ,

Գինուկարասն` ուրիշներին,

Մեզհերիքէքոմիթասը...

«Կոմիտասըմերժողովրդիհպարտություննէ, նրագործը՝մերազգայինանսպառհարստությունը» (Ավ. Իսահակյան)

2024թ. դեկտեմբերի 6-ինքոլեջումկրկինկոմիտասյանօրէր: Հայոցլեզվիևգրականությանկաբինետումգրական-երաժշտականցերեկույթ  էր՝Կոմիտասվարդապետիծննդյան 155-ամյակիննվիրված:

Քոլեջիմիխումբշնորհալիուսանողներևդաստիարակչականաշխատանքներիգծովտ/տԼ. Թավաքալյանը՝հուզաթաթախխոսքով, Կոմիտասիերգերիհրաշալիերգեցողությամբ, գեղանիպարով, ԿոմիտասիբանաստեղծություններովուՍևակիտողերովբարեբանեցինհանճարեղհային՝  հուզմունքուհիացմունքպատճառելովներկաներին: Չէ՞որ«…Ուրորհայկա, այնտեղէԿոմիտասիերգը: Նրաերգովհայժողովուրդըավելիգիտակցաբարզգացիրեն, ավելիմեկտեղվեց, ինքնաճանաչեց…»